“Ömrüm kısa olabilir”: 55 yaşındayım, evliyim, 4,3 milyon dolarım var ve beyin tümörüm var.

“Ömrüm kısa olabilir”: 55 yaşındayım, evliyim, 4,3 milyon dolarım var ve beyin tümörüm var. 210.000 dolarlık özel yapım bir Porsche almalı mıyım?. Ne zaman hayatı kontrol altına almayı, dağınıklığı gidermeyi, mali durumumu düzenlemeyi, sağlığımı ve üretkenliğimi iyileştirmeyi düşünsem, kendimi mağlup hissettim. (Kaynak: MarketWatch Economy & Markets (İngilizce))

Bu yüzden kontrolün daha fazla elimde olduğunu hissetmek için bu ay süren deneyi denedim Alvin ve Sincaplar benim uyandırma çağrımdı. Filmin bir Blu-ray kopyası yıllardır kitaplığımdan aşağıya bakıyordu, toz birikiyordu, bir gün sanki daha yüksek bir güç tarafından yönlendiriliyormuş gibi üzerine bir güneş ışığı kırıntısı düştü. Bu durum bazı rahatsız edici sorulara yol açtı.

İzlemiş miydim? Hayır. Niyetim var mıydı? Hayır. Peki neden bu kadar uzun süre orada dokunulmadan kalmasına izin verdim?

Cevap basit: Ben dağınık bir karmaşayım. Uzaklaştırıldığında işler pek de iyi değildi. Her şeyi halletme düşüncesi bunaltıcıydı.

Aklım hayatımın biraz temizlik gerektirebilecek diğer alanlarına gitti: mali durumum, sağlığım ve genel üretkenliğim. Bir günde 24 saat var ama çoğu zaman bunlar uçup gidiyor ve ben neredeyse hiçbir şey başaramıyorum. Modern yaşamın sürekli talepleriyle mücadele eden tek kişi ben değilim.

Yabancıların kafe ve barlarda bir araya gelerek ödenmemiş faturalar, cevaplanmamış mesajlar veya gereksiz aboneliklerden oluşan birikmiş iş yükünün üstesinden geldiği yönetici gecelerindeki patlamanın nedeni de budur. Ancak ilk adımım bir not defteri ve kalem alıp uzun zamandır yapmadığım bir şeyi yapmaktı. Bir liste yaptım ve hemen kendimi biraz daha iyi hissettim.

Londra merkezli bir psikoterapist olan Vicky Reynal'ın ifade ettiği gibi: "Hepimizin aklında nasıl bir insan olmak istediğimize dair bir şeyler var; bu ister 'yetişkin olmak' isterken daha fazla sorumluluk almak olsun, ister elimizden gelenin en iyisini yaparak kendimize bakmak olsun ve bazen yapılacaklar listesi bir adım daha yaklaşmamıza yardımcı olabilir." Bir ay sürecek bir kişisel gelişim yolculuğu olmasını umduğum yolculuk böylece başladı. "Kıyafetleri ayır." Yapılacaklar listemin ilk maddesi bu. Ve kendime ne kadar büyük bir görev belirledim.

Elbise askımda iki düzine akıllı görünümlü beyaz ahşap askı var ve düzenime şık, özenle seçilmiş bir görünüm kazandırıyor. Ancak bu, yalnızca Miranda Priestly'nin şakasını yapacak şekilde üzerlerinden sarkan eski püskü giysilerle değil, aynı zamanda yukarıdaki bölmede duran giysi yığınıyla da baltalanıyor. Alt katmanlar düzgün bir şekilde katlanmış, ancak üst kısımdaki tişörtler, pantolonlar ve şortlar buruşmuş ve kıvrılmış, kumaşım Jenga kulemin yapısal bütünlüğünü korumak için rastgele boşluklara yerleştirilmiştir.

İlk adım, söylemekten utandığım, neredeyse bir metre yüksekliğindeki bu yığını parçalamak. "Ah, ben de onu arıyordum" ve "Nerede olduğunu merak ediyordum," diye mırıldanıyorum aralıklı olarak. Yemin ederim, bir sürü iğrenç şey var.

Yıllardır sadece indirimde olan kıyafetler satın aldım ve birkaç mücevherin yanı sıra, tek seferlik teklemelerle dolu bir gardırop biriktirdim, bir kez giyildim ve ardından yığının üzerine atıldım veya bir askıya itildim. Bunlar arasında, Andrew Lloyd Webber'in muhtemelen Joseph'i için biraz fazla sayacağı, çok renkli kot Tommy Hilfiger ceketi de var. Bir gün için çok fazla şey üstlendiğimi fark ettiğimde, hayır kurumu dükkanı için iki çöp torbası dolusu kıyafetle yolun yarısına geldim.

İlk dersimi burada öğreniyorum: her görevi parçalara ayırın. Reynal, "İyi bir yapılacaklar listesi ulaşılabilirdir, gerçekçidir ve somut hedefleri vardır" diyor. "Görevleri küçük adımlara böldüğünüzde, daha kolay yönetilebilir ve daha az korkutucu hale gelirler." Güne yapılacaklar listesiyle başlamak yalnızca sabah rutinimin bir parçası olmakla kalmıyor, aynı zamanda yeniden bir liste oluşturmama da yardımcı oluyor.

Doğrudan iş e-postalarına atlamak yerine telefonumu ve dizüstü bilgisayarımı bir kenara koyuyorum ve elimde not defterimi düşünüyorum: Bugün ne yapmam gerekiyor? Sürekli bildirim yağmuru olmadan bu çok daha kolaydır. Temel konuları özetledim: kahve yap ve kahvaltı yap.

Aptalca gelebilir ama ne kadar önemsiz olursa olsun her görevi işaretlerken, devam etmem için beni teşvik ediyor. Daha sonra, acil hale gelene kadar normalde bırakacağım birkaç görevin de dahil olduğu iş görevlerimin bir listesini yazıyorum ve bu konuda kendimi daha sakin hissediyorum. Yıllardır geçirdiğim en verimli iş günüydü.

Ayrıca bugün başarmak istediğim başka şeyleri de not alıyorum: Bir saatimi okumaya ayırıyorum, spor salonuna gidiyorum ve temizlik için biraz daha çöp torbası satın alıyorum. İşten sonra kıyafetlerimi ayırmayı bitiriyorum. Bunu bir spor salonu seansı takip ediyor ve uyumadan hemen önce bir saat kitap okuyorum.

Listemdeki bu son maddeyi işaretledim ve bir doz daha dopamin aldım. Bugün benim ilk büyük sınavım.

Bu haber, bir kaynakta yayımlanan bilgilerin atıfla derlenmesiyle otomatik olarak hazırlanmıştır: MarketWatch Economy & Markets (İngilizce). Ayrıntılar için kaynaklara bakınız.