Hayali arkadaşlar zihni nasıl geliştirebilir?

Çocukluğum boyunca birçok harika arkadaşlığım oldu ama bir grup gerçekten iz bıraktı. Capin, Mia ve Hannah küçük yaşlardan beri en yakın arkadaşlarımdı ve birlikte geçirdiğimiz birçok mutlu anıyı hatırlıyorum. Sıcak yaz günlerinde saatlerce papatya zincirleri yapar, tuhaf şekilli bulutları gözlemler ve amuda kalkma ve takla atma egzersizleri yapardık.

Biz ayrılmaz bir dörtlüydük ama geleneksel türden değildik. Capin, Mia ve Hannah tamamen hayal ürünüydüler. Onları yalnızlıktan, utangaç olduğumdan veya gerçek hayatta arkadaşım olmadığından yaratmadım. Aslında, bunca yıl sonra bile nereden geldiklerinden veya neden yaratıldıklarından hala emin değilim.

Arkadaşlarımın kökeni ne olursa olsun, hayali arkadaşlar üzerine yapılan araştırmalar, şanslı olduğumu gösteriyor. ABD'deki Oregon Eyalet Üniversitesi'nden psikologlar Naomi Aguiar ve Marjorie Taylor'a göre, çocuklar yedi yaşına geldiklerinde üçte ikisinin hayali bir arkadaşı oluyor. Bu, çocukların yarattığı ve düzenli olarak etkileşimde bulundukları veya hakkında konuştukları bir karakter.

Psikolog ve "Hayali Arkadaşlar ve Onları Yaratan İnsanlar" kitabının yazarı Aguiar "Bu çocukların diğer çocuklardan daha az arkadaşı yok, hayali arkadaşı olmayan çocuklarla aynı sayıda karşılıklı arkadaşlığa sahipler. Verilerin gösterdiği gerçek şu ki, neredeyse her açıdan diğer çocuklarla aynılar" diyor

"Birçok çocuk hayali arkadaşlar yaratır çünkü bu eğlencelidir ve sosyal etkileşimlerden gerçekten hoşlanırlar." Fakat araştırmalar, bu hayali varlıkların arkadaşlık sağlamanın ötesinde çok daha fazla fayda sağlayabileceğini gösteriyor.

Hayali arkadaşları olan çocuklar, yaratıcı hikaye anlatıcılığında daha başarılı olabilir, daha az çekingen olabilir, fantaziye daha fazla ilgi duyabilir. Dikkatlerini daha iyi odaklayabilir, ekran kullanımını azaltabilir ve hayali arkadaşlığı olmayan çocuklara göre daha canlı zihinsel imgelere sahip olabilirler.

Aguiar'a göre, her hayali arkadaş, yaratan çocuğa özgü ve genellikle çocukluk boyunca ortaya çıkan sürekli değişen istek ve ihtiyaçlara uyacak şekilde kişiselleştiriliyor. Aguiar'ın en sevdiği örneklerden biri, görünmez bir süt kutusuyla arkadaş olan bir kız. Aguiar "Süt kutusu ona insan olmamanın nasıl bir şey olduğunu öğretti, o da süt kutusuna insan olmanın nasıl bir şey olduğunu öğretti" diyor.